W związku z tym, iż od zawsze kochałam zwierzęta i interesuje mnie zachowanie psów jak i kotów, postanowiłam zwiększyć swoją wiedzę na ich temat. Zawsze chciałam zrozumieć kochającego zwierzaka i to co on mi chce przekazać. 
 
Różne porady zostały zamieszczone w zakładce Warto Przeczytać.  

A oto moje kwalifikacje zawodowe:

 

 

 

Zoopsycholog to nowy zawód, został wpisany na listę Ministra Pracy dnia 1 lipca 2007 roku (Rozporządzenie z dn.1.06.2007 Dz.U. 106, poz.728) pod numerem 612911 (od 1.07.2010 pod numerem 516407, w związku ze zmianami listy).

Jestem członkiem Polskiego Stowarzyszenia Zoopsychologów, którego zadaniem jest między innymi tworzenie profesjonalnego rynku usług zoopsychologicznych i sprawnego jego funkcjonowania, a także troska o przestrzeganie przez jego członków etyki zawodowej.

Na liście zoopsychologów można odnaleźć najbliższą swojego miejsca zamieszkania osobę trudniąca się tym zawodem

http://zoopsycholog.ovh.org/zawod.htm

 

Zoopsycholog to specjalista od relacji człowiek a zwierzę towarzyszące. Nie zajmuje się bezpośrednio zwierzęciem, ale relacjami pomiędzy nim i członkami rodziny w której żyje. Osoba taka jest doradcą, która pomaga właścicielom  psa czy kota zbudować satysfakcjonującą dla obu stron relację ze zwierzęciem, przypomina to pracę mediatora, nie wpływa bezpośrednio na samo zwierzę, nie stosuje metod tresury czy szkolenia.

Działania zoopsychologa obejmują wszystkie niepatologiczne zaburzenia zachowania, związane ze złą hierarchizacją, złą socjalizacją, z oczekiwaniami,  które są mnie lub bardziej spójne , a więc ciężko zrozumiałe dla zwierzęcia. Jeśli natomiast przyczyną problemów z zachowaniem jest choroba somatyczna, wówczas powinien zająć się tym weterynarz. Konsultacja z zoopsychologiem jest wskazana w celu przygotowania rodziny na przyjęcie zwierzęcia, czyli posiada również cel zapobiegawczy. Warto zasięgnąć porad by dokonać właściwego wyboru, aby zwierzę spełniało oczekiwania właścicieli.

Praca zoopsychologa polega na przeprowadzaniu rozmowy z właścicielem zwierzęcia, który przedstawia problem, przy czym pożądana jest obecność zwierzęcia. By poznać lepiej otoczenie, w którym zwierzę żyje, wskazana jest wizyta domowa. Wszystkie zebrane informacje stanowią opis świata życia zwierzęcia i jego relacji z poszczególnymi członkami rodziny, na którego podstawie zoopsycholog może pomóc właścicielowi odbudować sytuację zrozumiałą dla zwierzęcia. Konsultacja zoopsychologa trwa około 1,5 godziny, powinien na nią stawić się nie tylko właściciel ze zwierzęciem, ale również cała rodzina, w której ono żyje, pozwala to uzyskać więcej informacji. Dokładne opisy i obserwacje właścicieli pomagają postawić diagnozę, znaleźć przyczyny problemu relacji. Podczas takiej rozmowy, zoopsycholog porusza różne etapy i aspekty relacji właścicieli z psem, czy kotem. Konsultacja z właścicielem kota, odbywa się w jego naturalnym środowisku. Rozmowa  pozwala zrobić kompletny bilans zachowaniowy, zoopsycholog wyjaśnia właścicielowi przyczyny problemu i proponuje zmiany relacji konieczne i dostosowane do wprowadzenia w życiu codziennym, aby odtworzyć prawidłową, harmonijną relację ze zwierzęciem. Zmiany te będą mogły być skutecznie wprowadzane tylko wtedy, gdy wszyscy członkowie rodziny będą je stosować. Po pierwszej konsultacji, około 3 tygodnie, powinna się odbyć kolejna, w trakcie której będzie można omówić problemy, jakie napotkali właściciele podczas wprowadzania zmian oraz pozytywne efekty jakie udało się im się osiągnąć. Pozwala to zoopsychologowi doskonalić wprowadzoną strategię, weryfikować spójność komórki rodzinnej wobec zwierzęcia i korygować ewentualne odstępstwa czy błędy. Częstotliwość i liczba spotkań zależą od potrzeb.

Zoopsycholog powinien posiadać umiejętności niezbędne do udzielania pomocy właścicielom psa lub kota w odtworzenia satysfakcjonujących relacji pomiędzy nim a zwierzęciem i w usunięciu lub zredukowaniu niepożądanych, niepokojących zachowań, na które się skarżą właściciele psa  czy kota.

W Polsce, podobnie jak w innych krajach, zoopsychologowie zdobywają niezbędna wiedzę podczas specjalnego kursów trwających około 2 lat. Muszą w tym czasie poznać etologię zwierząt towarzyszących tj. zachowania socjalne, zwłaszcza psa i kota żyjącego w rodzinie ludzkiej, również psychologię - zwłaszcza podejście systemowe, terapie kognitywne i behawioralne, terapie rodzinne, studia komunikacji człowiek-zwierzę i relacji rodzina -zwierzę, techniki prowadzenia rozmowy, a także niektóre metody medycyny naturalnej, znajdujące zastosowanie w problemach z zachowaniem zwierząt. Obecnie jedyną placówką oświatową prowadzącą profesjonalne kursy dla zoopsychologów jest Europejskie Studium Psychologii Zwierząt i Wiedzy Praktycznej w Międzyborowie pod Warszawą -  http://zoopsychologia.pl

Niektóre uczelnie wyższe organizują studia podyplomowe z zakresu psychologii zwierząt, jednak nie przygotowują one do wykonywania zawodu zoopsychologa zgodnie z jego rzeczywistą definicją. Przyczyną jest nie tylko odmienny program zajęć, ale także fakt, iż wykładający tam profesorowie nigdy nie wykonywali zawodu zoopsychologa, nie pracowali z klientem - właścicielem zwierzęcia, nie znają rzeczywistych problemów z jakimi spotyka się zoopsycholog w pracy zawodowej. Ich wiedza choć szeroka, jest jedynie wiedzą teoretyczną.

Zawód zoopsycholog, choć potrzebny, jest jeszcze mało popularny. Właściciel psa, niezadowolony z zachowania zwierzęcia, będącego często wynikiem źle zrozumianej hierarchizacji, szuka pomocy u weterynarza, który, jeśli nie znajdzie przyczyn organicznych niewłaściwego zachowania, zaleci leki uspokajające, kastrację lub eutanazję, lub u tresera, który, w większości przypadków, usiłuje wpoić zwierzęciu stereotypowe reakcje, uzyskiwane w określonych warunkach i niestety często nieskuteczne w zwykłym kontekście rodzinnym.

.